Σχέσεις στοργής

Εγχειρίσεις καλλωπισμού

Αν ξέραμε τι φοράμε !

Καθορίζει ο σκύλος τη ζωή μας;

Στο νησί του Παπαδιαμάντη

Ράτσες με προβλήματα μορφολογίας

Ο σκύλος στα κόμικς

Twentith century dog

Πόσο έξυπνος είναι ο σκύλος σας;

Τα παιχνίδια του σκύλου σας

Βιβλία για σκύλους που διαβάσαμε

DOG WHISPER : O γητευτής των σκύλων

Επίσκεψη στον Κτηνίατρο

Ο δικός σας "Κυνοχώρος"

Πολλοί εκτροφείς, αλλά και μεγάλος αριθμός κτηνιάτρων, επισημαίνουν ένα αρνητικό γεγονός στην εξέλιξη και την διαμόρφωση ορισμένων φυλών σκύλων σήμερα. Ορισμένοι τύποι σκύλων έχουν σταθεροποιήσει, εδώ και πολλά χρόνια, κάποια μορφολογικά χαρακτηριστικά, τα οποία τους προκαλούν μικρά ή και μεγαλύτερα προβλήματα υγείας. Υπάρχουν ράτσες σκύλων με αναπνευστικά προβλήματα, με κακώσεις στα κόκαλα των ποδιών και της πλάτης, με συχνές δερματικές παθήσεις.

Ξεπερνώντας την αδιάλλακτη στάση κυνολογικών "κυκλωμάτων" και κατεστημένων, κάποιοι άνθρωποι του χώρου, αρχίζουν να θέτουν σε εφαρμογή προγράμματα εκτροφής με βασικό στόχο την βελτίωση των προβληματικών χαρακτηριστικών στην μορφολογία συγκεκριμένων φυλών. Οι ιστορίες του David Leavitt και του David Hancock το αποδεικνύουν.

Ιστορίες για Μπουλντόγκ
Όταν στα 1835, το βρετανικό κοινοβούλιο, καθιστούσε παράνομα τα bullfighting (τις "μάχες" σκύλων με ταύρους) έβαζε τέρμα σε μια "παράδοση" εκατοντάδων χρόνων. Στα χωριά και τις πόλεις στην Ευρώπη του Μεσαίωνα, η συνήθεια αυτών των άγριων και βάρβαρων αγώνων μονοπωλούσε το ενδιαφέρον των φτωχών στρωμάτων του λαού. Τα στοιχήματα και τα χρήματα που μπορούσε να κερδίσει κάποιος απ' αυτές τις μάχες, έκανε το "σπορ" δημοφιλές. Στις φάρμες, στους στάβλους και στις πίσω αυλές των σπιτιών, πολλοί διατηρούσαν, εκπαίδευαν και μεγάλωναν σκυλιά - ικανά ν' αντιμετωπίζουν ταύρους και να τους νικούν. Τα ονόμαζαν γι αυτό το λόγο bull dog.

Ο τύπος του σκύλου που χρησιμοποιούσαν συνήθως, είχε μυώδες σώμα, συμπαγές σκελετό και σχετικά βραχύ κεφάλι. Προερχόταν, πιθανώς, από σκυλιά μολοσσοειδούς τύπου και είχε επίμονο και μαχητικό χαρακτήρα.

Βέβαια, την εποχή για την οποία μιλάμε, τα πράγματα σχετικά με τις φυλές των σκύλων ήταν λιγάκι θολά και οι κυνολογικές γνώσεις ανύπαρκτες. Οι διασταυρώσεις γινόντουσαν ανεξέλεγκτα και τα κριτήρια επιλογής ήταν διαφορετικά. Είναι γνωστό πάντως, ότι τα σκυλιά κατά τον Μεσαίωνα εμφάνιζαν μια ποικιλία 10 με 15 διαφορετικών τύπων (σήμερα υπάρχουν παραπάνω από 400 ράτσες). Αυτοί οι "τύποι" σκύλων διαμορφώθηκαν ανάλογα με τις εργασιακές απαιτήσεις των ανθρώπων της εποχής. Υπήρχαν τρεις τέσσερις τύποι κυνηγόσκυλων, τρεις τέσσερις τύποι τσοπανόσκυλων, δυο τρεις τύποι σκύλων για έλκηθρα (Σπιτς) και φυσικά μερικοί τύποι Μαστιφ, σκύλων μολοσσοειδούς τύπου.

Η απόφαση του βρετανικού κοινοβουλίου κατέστησε παράνομους όλους αυτούς που είχαν στην ιδιοκτησία τους κάποιο bull dog. Έτσι το συγκεκριμένο σκυλί έχασε την δημοτικότητά του και σχεδόν εξαφανίστηκε. Ή μάλλον καλύτερα... συρρικνώθηκε. Οι άνθρωποι που ασχολήθηκαν με την εκτροφή των bull dogs κατά τον 19ο αιώνα, μετά την σχετική απαγόρευση, άρχισαν να επιλέγουν τα πιο μικρόσωμα σκυλιά από τις γέννες και συνέχισαν την εκτροφή τους μ' αυτά. Σκοπός τους ήταν να δημιουργήσουν ένα μικρότερο σκυλί από το αρχικό bull dog, μετατρέποντας ένα εργασιακό τύπο σε σκύλο συντροφιάς.

Ήδη από τον 15ο και 16ο αιώνα, μέσα από τα σαλόνια των παλατιών και των αρχοντικών της εποχής, είχε ξεκινήσει η τάση για μικρότερα σε μέγεθος σκυλιά με αποκλειστικό καθήκον την συντροφιά των πλούσιων ιδιοκτητών τους.Η αστικοποίηση που άρχισε να επικρατεί κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, η "φυγή" του πληθυσμού από την ύπαιθρο και ο περιορισμένος χώρος των σπιτιών στις πόλεις, προκάλεσαν τέτοιες "συρρικνώσεις" σε πολλές φυλές σκύλων. Έτσι, λοιπόν, από εκείνη την εποχή διαμορφώνεται το bulldog, λίγο - πολύ όπως το ξέρουμε σήμερα. Ένα σκυλί γύρω στους 40 πόντους ψηλό, αφού ο αρχικός νανισμός που εμφανίστηκε σταθεροποιήθηκε σε μορφολογικό χαρακτηριστικό της φυλής, με πολλές δερματικές πτυχώσεις, βραχυκέφαλο, με έντονο προγναθισμό, κοντά πόδια και πολλά για το μέγεθός του κιλά. Ο χαρακτήρας του, βέβαια, έγινε ηπιότερος και τα στρογγυλεμένα μάτια το έκαναν ένα αξιαγάπητο σκύλο συντροφιάς.

Με τα χρόνια, αυτός ο τύπος σκύλου, διαδόθηκε σε όλη την Αγγλία και την Ευρώπη και έγινε ξανά δημοφιλές, παρόλα τα προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε, ιδίως με τις πολλές δυσκολίες κατά την γέννα (οι περισσότερες γινόντουσαν με καισαρική τομή). Βέβαια από τότε, γύρω στα 1900, άρχισαν κάποιες προσπάθειες βελτίωσης ορισμένων χαρακτηριστικών της φυλής. Στην Γαλλία, με κατάλληλες διασταύρωσης, δημιουργήθηκε ένα bulldog πιο ελαφρύ, με λιγότερη προέκταση της κάτω γνάθου και χωρίς πολλές πτυχώσεις στο δέρμα. Το Γαλλικό bulldog μπορεί να θεωρηθεί μια κάποια "βελτίωση" του τύπου, συνέχισε παρόλα αυτά να έχει προβλήματα αναπνοής, ενώ διατήρησε τον νανισμό και το μικρό του μέγεθος. Με το μέγεθος "έπαιξαν και κέρδισαν", λίγο αργότερα, οι Αμερικάνοι. Ο τύπος του bulldog που δημιούργησαν, απέκτησε ξανά ύψος σε ικανοποιητικό βαθμό και βελτιώθηκε αισθητά η ικανότητα του να τρέχει και ν' αναπνέει κανονικά. Το αμερικάνικο Μπουλντόγκ έγινε και πάλι ένας σκύλος εργασίας, ξεφεύγοντας, όμως, αρκετά από τον αρχικό τύπο. Παρόλα αυτά το βρετανικό μπουλντόγκ διατηρήθηκε, αφού αποτελούσε πλέον το σύμβολο μιας χώρας και είχε ένα χαρακτήρα ηπιότερο και αξιαγάπητο.

   Το 1971 ο David Leavitt, δυσαρεστημένος από τα πολλά προβλήματα υγείας που είχε η φυλή, ξεκίνησε ένα πρόγραμμα εκτροφής με σκοπό να δημιουργήσει ένα σκυλί που να μοιάζει, όσο το δυνατό περισσότερο, με το bull dog του 18ου και 19ου αιώνα. Χρησιμοποίησε σκύλους που είχαν στοιχεία bulldog στο γενετικό παρελθόν τους. Τα σκυλιά του Leavitt είναι κατά το ήμισυ Εγγλέζικα Μπουλντόγκ και κατά το υπόλοιπο ήμισυ Bullmastiff, Pit bull και American Bulldog. Ο Leavitt ονόμασε την φυλή που δημιούργησε Olde English Bulldogge. Ο ίδιος λέει για το αποτέλεσμα : "Τα σκυλιά μου μπορούν επιτέλους κι αναπνέουν κανονικά. Δεν τρέχουν βέβαια σαν τα κυνηγόσκυλα, και ο ζεστός καιρός τα επηρεάζει, αλλά τρέχουν και αναπνέουν τρεις φορές καλύτερα από τα εγγλέζικα μπουλντόγκ. Οι καισαρικές τομές κατά την γέννα δεν είναι πια απαραίτητες και ο μέσος όρος ζωής των σκυλιών μου ξεπέρασε τα 11 χρόνια. Πιστεύω ότι κατάφερα τον σκοπό μου, ο οποίος ήταν να δημιουργήσω μια φυλή χωρίς προβλήματα υγείας, μ' έναν καλό χαρακτήρα και με ικανότητες να υπηρετούν τον άνθρωπο, και όχι ο άνθρωπος να υπηρετεί (ως νοσοκόμος) τον σκύλο...".

...Και για terrier
Δεν υπάρχουν φυλές μόνο με αναπνευστικά και δερματικά προβλήματα, όπως τα bull dogs. Δυστυχώς κάποιες κακές επιλογές οδήγησαν σε λάθους δρόμους πολλούς εκτροφείς. Η αλλοίωση του εργασιακού τύπου σε κάποιες ράτσες και η δημιουργία κάποιων άλλων με λάθος κριτήρια, είχαν σαν αποτέλεσμα την εμφάνιση σκύλων με μορφολογικά χαρακτηριστικά που μπορεί να θεωρηθούν ... "κακοτεχνίες". Πάρτε για παράδειγμα τα σκυλιά με τα πολύ κοντά πόδια. Προήρθαν αρχικά από σκύλους με κυνηγητικές γραμμές στο αίμα τους. Από τις πρώτες διασταυρώσεις επιλέχτηκαν άτομα που εμφάνιζαν νανισμό. Σκοπός των εκτροφέων τους ήταν η δημιουργία σκύλων με κυνηγητικές ικανότητες και με σωματική διάπλαση που θα τους επέτρεπε να κυνηγούν μικρά θηράματα, μπαίνοντας σε στενές τρύπες και φωλιές. Το σκεπτικό τους δεν ήταν τελείως παράλογο, παρόλο που "έβλεπε¨ το όλο θέμα από μια καθαρά ανθρώπινη πλευρά. Τo αποτέλεσμα, πάντως, είναι ότι σήμερα, σκυλιά όπως τα Dachshund περισσότερο, αλλά και πολλές μικρόσωμες Terrier φυλές με κοντά πόδια, ν' αντιμετωπίζουν προβλήματα με τα κόκαλα της πλάτης τους και φυσικά με το βάδισμά τους.

Ο David Hancock, άγγλος κυνολόγος, συγγραφέας και κριτής σε ράτσες terrier, λέει : " Τα σκυλιά με πολύ κοντά πόδια, είναι απαραίτητο να έχουν στιβαρούς και δυνατούς ώμους. Μ' αυτή την βελτίωση θα μειωθούν τα προβλήματα με τα κόκαλα της πλάτης και θ' αποκτήσουν φυσιολογικότερο βάδισμα." Όταν το έγραψε αυτό στο βιβλίο του, πήρε ένα γράμμα από κάποιον εκτροφέα terrier που έλεγε με δυο λόγια - κάτω τα χέρια από τις φυλές μας -. Αυτή η μονολιθική νοοτροπία, που κρατά τα μάτια κλειστά στις εναλλακτικές προτάσεις και λύσεις, καταδικάζει ορισμένες φυλές σκύλων σε μια προβληματική, από άποψη υγείας, ζωή. Σήμερα, εκτός από μεμονωμένους εκτροφείς και κυνολόγους, αρχίζουν και ορισμένοι οργανωμένοι όμιλοι φυλών να παίρνουν αποφάσεις και να επεξεργάζονται προγράμματα εκτροφής, με σκοπό την βελτίωση μορφολογικών χαρακτηριστικών που θεωρούνται ..."κακοτεχνίες".

Πολλοί λένε ότι η φύση λύνει από μόνη της και τα πιο δύσκολα προβλήματα. Η αλήθεια είναι πως σε σκύλους σε ημιάγρια διαβίωση, παρατηρήθηκε ότι με την φυσική επιλογή και την αναπαραγωγή χωρίς τον ανθρώπινο έλεγχο, ο σκύλος τείνει να επιστρέψει σε δυο τρία μορφολογικά αρχέτυπα, μέσα από τα οποία κατάφερε να επιβιώσει για χιλιάδες χρόνια χωρίς προβλήματα υγείας. Παρόλα αυτά, στην εποχή μας, που όλα κατηγοριοποιούνται και ελέγχονται μέσα στον ανθρώπινο πολιτισμό, υπάρχουν περιθώρια να διορθώσουμε λάθη του παρελθόντος. Αρκεί πρώτα να τα παραδεχτούμε.